जब प्रेम,
पहिलोपटक
मुटुको ढोका ढकढक्याउँछ,
त्यो फूलजस्तै कोमल हुन्छ—
ओसको थोपा जस्तै पारदर्शी,
विश्वासको घाममा चम्किरहेको।
तर प्रेम सधैँ
मायाको काखमा मात्र हुर्किँदैन,
कहिलेकाहीँ
शंका, स्वार्थ र मौनताका
काँडाबीच रगताम्य हुँदै बढ्छ।
तिमीले बोलेका मीठा शब्दहरू
एकदिन विष बन्छन्,
अँगालोको न्यानोपन
चिसो पर्खालमा ठोक्किन्छ,
र आँखाभरि साँचिएका सपना
टुक्राटुक्रा ऐनाजस्तै
आफ्नै प्रतिबिम्बले घोच्छन्।
जब प्रेम घृणामा परिणत हुन्छ,
त्यो एक्कासी हुँदैन—
त्यो स-साना बेवास्ताहरूको ढुंगाले
बिस्तारै बनाइएको पर्खाल हो।
जहाँ विश्वासको नदी सुक्छ,
त्यहाँ आरोपको मरुभूमि फैलिन्छ।
जहाँ सहानुभूति मर्छ,
त्यहाँ अहंकारको चिता बल्छ।
घृणा भनेको
प्रेमको विपरीत होइन सायद—
त्यो त एकपटक
गहिरो माया गरिएको
मनको विद्रोह हो।
किनकि,
जसलाई कहिल्यै प्रेम गरिएको छैन,
उसलाई घृणा पनि गरिँदैन।
घृणा त त्यही आगो हो
जुन कहिल्यै निभेन,
तर दिशा बदलियो—
न्यानो दिनुको सट्टा डढाउन थाल्यो।
र अन्त्यमा,
दुवै जले—
माया गर्ने पनि,
माया पाउने पनि।
किनकि,
जब प्रेम,
घृणामा परिणत हुन्छ,
त्यो केवल सम्बन्धको मृत्यु होइन,
त्यो मान्छेको भित्रको
एउटा सुन्दर विश्वासको अन्त्य हो।
✍️‘रुस्तम तामाङ’
